Ik denk dat Buddha ook een camper had

Gisteren was ik in een tuincentrum en ineens was ik duizelig. Ik was op zoek naar gasflessen, maar onderweg daarheen kwam ik langs de kerstafdeling. 

Ik voelde me een moment overweldigd. Ik leef al weken in mijn eentje in de natuur en de supermarkt is de enige winkel waar ik wel eens kom. En nu ineens deze overvloed aan spullen.

Begrijp me goed, ik ben dol op overvloed. Alleen bevindt die zich tegenwoordig in mij. Ik hoef er niet naar op zoek in de buitenwereld.

Ik zie overvloed in de creatieve ideeën die elke dag boven komen borrelen. In de blogs die als vanzelf uit mijn pen stromen, – maar wel nadat ik al jarenlang elke dag schrijf in mijn logboek en zo heb geoefend met schrijven én met het vormen van mijn eigen ideeën, zodat ik niemand hoef te kopiëren. 

Ik zie overvloed in de verhalen die ik uitwissel met de ondernemers die op hetzelfde pad zijn en die net als ik ondernemen van binnen naar buiten en niet andersom. Die ook ondernemen vanuit vertrouwen en bezieling, niet vanuit angst en wilskracht.

Maar dan doemt er wel een belangrijke vraag op. Want als je niet meer leeft vanuit het ‘meer meer meer’ paradigma maar vanuit de ‘het mag wel een onsje minder’ gedachte. Kun je dan nog wel wat verlangen?

Mag je dan nog een een verlanglijstje maken?

En op welk niveau bevinden zich deze wensen: in je binnenwereld (meer vrijheid, meer vertrouwen) of in de buitenwereld (meer klanten, meer geld)? Is het ene beter dan het andere? Mag het ook allebei? 

Daarover deelde ik ‘toevallig’ net daarvoor een bericht in de besloten Facebook groep “De BV Vrijheid”. Ik deel het hier nu ook graag met jou.

“In de afgelopen dagen heb ik veel gesprekken gevoerd en ineens valt me iets op. Iedereen heet een wens. Dat kan een huis zijn, of meer geld, maar het kan ook een immateriële wens zijn. Die wensen gaan vaak over innerlijke rust. “Ik wil kalm kunnen blijven ook al krijg ik een berg kritiek over me heen’. ‘Ik wil vanuit mijn verlangen mijn werk doen, ook al gaat het om dingen die ik niet leuk vindt”.

Wensen en verlangens maken ons menselijk. Maar we komen in de problemen als de wensen een doel worden waarheen we naar op weg zijn. Dan wordt ook een immaterieel doel als ‘innerlijke rust’ ineens een ego-gedreven doel waar we achteraan gaan lopen jagen, en waar we ons op onze kop geven als we daarin falen.

Dat gaat je nergens brengen, want als je altijd leeft vanuit het vermijden van wat je niet gelukkig maakt (een onvrede) dan zul je nooit gelukkig zijn.

Mijn antwoord daarop is om aanwezig te blijven in de rol van de observator van je eigen emoties en gedachten. Je merkt op waar je wel innerlijke rust ervaart. Daar doe je meer van. En je neemt waar waar je geen innerlijke rust ervaart. Dan is dat waarschijnlijk een teken van een oud zeer, zeker op momenten dat het heftig voelt. Dat mag je gewoon gaan voelen. Meer niet. Je gedachten kun je wel sturen (zie mijn blog van vorige week)

En staat er een draak? Dan is dat een groen licht en een grote uitnodiging om juist door te gaan op het pad waar je al op wandelt.

Mag je dan niets meer wensen? Jawel. Doen! Wensen maakt ons menselijk. Maar ik heb geleerd tijdens mijn reis om de wens te hebben en het dan los te laten. Wat laat je dan los? De gehechtheid aan de bestemming. Je doet de wens, je laat los, je doet je armen wijd, en je vertrouwt dat je precies aan zult komen waar je zijn wilt, ook al weet je dat nu nog niet.

En zo kom ik toch weer uit bij de 4 stappen uit het e-book: Verbinden, Openen, Loslaten en Vertrouwen. VOL Vertrouwen op weg naar Vrijheid.

Toch fijn, de zekerheid dat de stappen altijd nog kloppen, van binnen, in een wereld waar verder niets zeker is pastedGraphic.png;-)”

Een deelnemer aan de FB groep antwoordde dat ik zo een training mindfulness kan geven, ook al heb ik daar nog nooit mee wat gedaan behalve een proefles. Blijkbaar heb ik tijdens mijn reis in mijn camper dezelfde spirituele lessen geleerd die ook in boeken staan. 

Ik denk dat Buddha ook een camper heeft gehad. Dat hij ook ergens naar op weg was maar dat de camper hem steeds stil zette, en dat hij toen leerde dat de reis het doel is.

Kun je hier wat mee als ondernemer? Ja, heel veel. Want ik wil je graag uitnodigen om na te denken over jouw wensen. Wat is jouw intentie?

Laat het me weten, dan doen we er een goed gesprek over.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *