Last van uitstelgedrag, verwarring of keuzestress?

Wees eens eerlijk. Doe jij echt wat je wilt doen in je werk en je leven? Voel jij een verlangen diep in je binnenste en doe jij je uiterste best om dat naar buiten te brengen, ook al staan er nog zoveel beren op je weg? Of bewaar jij liever de vrede en hou jij je stil, zodat niemand last van je heeft?

Emilie Sande zingt erover:

You’ve got the words to change a nation
But you’re biting your tongue
You’ve spent a life time stuck in silence
Afraid you’ll say something wrong
If no one ever hears it
how we gonna learn your song?
So come on, come on

Ik heb zo’n gevoel dat deze tekst heel veel ondernemers aanspreekt, zeker het vrouwelijke deel, en zeker in deze tijd. Want we leven al duizenden jaren in een patriarchaat waarin mannen het woord hebben en vrouwen zich stil houden.

Nu we eindelijk het internet hebben en onze stem kunnen laten horen, voelen we angst, want dan moet het wel goed zijn wat we te vertellen hebben. Maar hoe weet je of het perfect is als je het nooit probeert?

Wat gebeurt er, wordt je ongemakkelijk als ik begin over het patriarchaat? Ik weet het, het is niet salonfähig om dit aan de orde te stellen. We doen met z’n allen alsof we in een post-feministisch tijdperk leven, alsof vrouwen al lang gelijk zijn aan mannen, want ook met deze gedachte bewaren we de vrede en hoeft niemand last van ons te hebben.

Maar het is natuurlijk niet waar. Kijk maar naar de cultuur. Hoeveel werk van vrouwen hangt er in musea? Hoeveel vrouwen regisseren Hollywood films? Hoeveel films gaan over vrouwen? Hoeveel vrouwen prijken er op de lijst van ‘te lezen boeken’? Hoeveel vrouwelijke componisten ken jij? Hoeveel vrouwen verschijnen er op tv? En dan heb ik het nog niet eens over het economische en de politieke arena.

Ik ben opgegroeid in een conservatief christelijk milieu. Ik was een hooggevoelig kind, erg creatief. en ik hield me muisstil. Ik zorgde er wel voor dat niemand last van me had. Ik voelde met mijn hele wezen dat ik een andere waarheid in me had dan die de dominee van de kansel preekte, maar ik waakte er wel voor om dat te laten merken, want dan ging m’n kop eraf. Zo voelde het, en ook al weet ik dat het niet waar is, toch voelt de dreiging heel reëel. Nog steeds.

Ik leef al vele jaren meer buiten mijn ouderlijk huis dan dat ik er ooit in heb gewoond, maar nog steeds voel ik die angst om nu eens écht te vertellen wat ik denk. Om nu echt aan de wereld te laten zien wat ik allemaal voor moois kan maken.

Om de afwijzing vóór te zijn censureer ik mezelf. Ik stop mijn creaties zo diep weg dat ik ze zelf niet eens meer kan zien. Al wat overblijft is een vaag gevoel van onvrede dat er meer moet zijn in het leven, maar dat ik niet weet waar ik het moet zoeken.

Ik herken dat ook bij de klanten die ik spreek in mijn 1-op-1 coachingsgesprekken. Stuk voor stuk creatieve mensen die prachtige dingen willen maken, en stuk voor stuk vrouwen die daarbij oplopen tegen innerlijke draken die dat tegenhouden.

Uitstelgedrag is zo’n draak. Verwarring een andere. Op het moment dat we ervoor gaan zitten om nu eens echt te gaan doen wat we willen doen in ons bedrijf, staat er een heel leger van draken, beren en ander gespuis op die ons daarvan af willen houden.

Natuurlijk hebben mannelijke creatieve geesten hier ook last van. Iedereen kent het writers block. Mijn verhaal gaat dan niet zozeer over mannen en vrouwen, maar over wat wij verstaand onder mannelijkheid en vrouwelijkheid.

In onze cultuur zijn de zogenaamde mannelijke waarden dominant: ego, geld, status, dadendrang, efficiency, werken in systemen waarbij het systeem belangrijker is dan de menselijke maat en waar geen plek is voor het onverwachte.

De zogenaamde vrouwelijke waarden hebben het veel moeilijker om in het licht te staan: verbinding, bezieling, vertrouwen, onverwachte wonderen en het geduld om je creaties de tijd te geven om te bloeien, zonder druk van tijd of negatieve feedback.

Maar het tij is aan het keren. Steeds meer mensen (ook mannen) kiezen niet voor het ‘meer meer meer’ verdienmodel maar kiezen voor minder. Minder geld misschien, minder spullen, minder grote huizen, minder ego, maar wel meer vrijheid. Steeds meer mensen willen ontsnappen aan de rat race.

Toen ik vertrok in mijn camper had ik alleen een gevoel van onvrede. Ik wist dat ik niet langer wilde leven als een robot in een systeem, maar ik had geen enkel idee waar ik nu naar op zoek was. Ik heb drie jaar lang in mijn eentje in natuurgebieden gewoond, ik heb alles losgelaten wat ik had, en pas toen kreeg ik weer echt contact met mijn innerlijke verlangen. Pas nu mag de censuur eraf.

Creativiteit, vrijheid, vertrouwen, verbinding en natuur. Dit zijn de waarden die ik wil laten schijnen in mijn bedrijf. Dat betekent dat ik heel veel draken op mijn weg vind: de draken vanuit mijn jeugd, de beren die ik zelf op de weg heb gezet met de verhalen die ik mezelf vertel, en de spoken die via het collectieve bewustzijn van duizenden jaren patriarchaat een grote belemmerende invloed op me uitoefenen.

Nu, na drie jaar, is het tijd om deze waarden in de aarde te planten en te laten groeien. Om dit om te zetten in een bloeiend bedrijf. Want ik ben ondernemer en houd ook van daadkracht. Maar ik wil gewoon niet meer leven in een systeem dat door een ander is bedacht en waarin we allemaal hetzelfde doen. Voor mij is dat is geen vrijheid.

Ik wil open staan voor het onverwachte, ik wil het geduld bewaren om te kunnen wachten op mijn creaties, ik wil leven vanuit vertrouwen, en ik wil werken in natuur, met zo min mogelijk controle vanuit mijn angsten en mijn ego.

En ik wil hierin de verbinding zoeken met anderen die net als ik op zoek zijn naar vrijheid. Neem vrijblijvend contact met me op, dan vertel ik je over de mogelijkheden.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *