Van tobber naar tovenaar

In de documentaire ‘The last shaman’ (te zien op Netflix) ontmoeten we een Amerikaanse man van begin 20. Hij heeft succesvolle ouders en gaat naar de beste school van het land. Hij haalt hoge cijfers. Maar dan gaat hij van binnen dood.

Hij voelt zich zo verschrikkelijk dat hij zelfmoord wil plegen. Hij geeft zichzelf 10 maanden om een genezing te vinden. Hij reist naar de Amazone en gaat op zoek naar een sjamaan. Vier maanden sluit hij zichzelf op met drankjes van planten, wat rijst en vis en verder niets. Na die tijd komt hij weer naar buiten en zie je hem lachen. Hij is er nog niet, maar hij begint weer tot leven te komen.

Waarom ging deze jongen van binnen dood? Dat is omdat hij wilde voldoen aan de eisen van de maatschappij en van zijn ouders. Hij houdt van voetbal maar hij geeft het op omdat het niet strookt met de wens om de hoogste cijfers te halen. Alle leven gaat uit hem weg als hij probeert een productieve machine te worden, wat volgens zijn ouders het toppunt is van succes.

Ik herken me in deze jongen. Ik ben destijds in mijn camper vertrokken om precies dezelfde reden. Ik deed alles wat in de ogen van de maatschappij en mijn familie ‘goed’ is. Ik werkte dag en nacht. Ik verdiende veel geld. Ik zette alles wat het leven leuk maakt opzij om maar doelen te halen.

Ik ben een hooggevoelig en creatief mens, maar ik probeerde mezelf te veranderen in een machine die elke dag economisch nut heeft. Die geen gevoel toelaat omdat daar geen tijd voor is. Die vergeet te spelen omdat er nog zoveel moet gebeuren. Zo hoopte ik dat ik erkenning zou krijgen van mijn familie en de maatschappij.

Toen heb ik iets gedaan wat ik achteraf nog steeds best dapper vind. Ik heb alles los gelaten wat ik kende en ben gaan reizen. Zonder dat ik wist wat ik ervoor terug zou krijgen. Zonder te weten waar ik naar op zoek was. Zonder dat ik het doel wist. Want als ik dat zou weten, zou ik niet loskomen van de oude doelgerichte en productieve wijze van bestaan.

Ik heb veel losgelaten. Mijn transformatie heeft vier jaar geduurd. Ik ben er nog niet, maar ik begin weer tot leven te komen.

Ik heb de reis naar binnen gemaakt.
Ik heb alle draken in de ogen gekeken.
Ik heb mezelf genezen van oude trauma’s.
Ik vond mijn eigen zingeving, mijn eigen verlangen.
Ik heb mijn schat gevonden aan het einde van de reis.

Ik vond de laatste schat op oudjaarsdag van 2018. Ik ging dus echt van oud naar nieuw. Ik was er zelf verbaasd over toen dit de schat bleek te zijn. Deze had ik niet zien aankomen, maar toen het even was gezakt zag ik ineens de logica ervan in.

Wat is die schat? Dat is: creativiteit.

Creativiteit is de diepgevoelde vrijheid om je bedrijf en je leven zo vorm te geven precies zoals je dat zelf wil. Het is het plezier om iets te creëren wat er nog niet is, maar waar je wel van vermoedt dat het de wereld mooier gaat maken.

Dat is niet alleen mogelijk voor kunstenaars. Ondernemers doen dat ook. Maar net als kunstenaars en filosofen leggen ook ondernemers altijd de nadruk op de worsteling. Op het lijden waar je doorheen zou moeten gaan omdat het dan pas écht is wat je maakt.

Maar ik gun je zo dat je voluit leeft, dat je plezier maakt, dat je geniet van de reis en van het uitzicht en dat je altijd vertrouwt dat het leven voor je werkt – niet tegen je – en dat alles mogelijk is omdat jij jezelf het beste gunt.

Ik gun jou de transformatie van de eeuwige tobber die altijd twijfelt, naar de tovenaar in je eigen bedrijf en je leven, die de mooiste dingen uit een hoed tevoorschijn tovert. Omdat het kan. En omdat je ervan geniet. Omdat dit uiteindelijk het enige doel is wat je nodig hebt.

Als jij dit ook wilt, dan heb ik een prachtig nieuw programma voor je. Het is zo nieuw dat de inkt nog niet eens droog is. Doe je mee? Als je deze week contact met me opneemt voor een verkennend gesprek, dan vertel ik je ook over een aantal mooie extra cadeaus.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *